Η αποκατάσταση του χωριού Καψαλιανά

Η αρμονική συνύπαρξη του παλιού με το καινούριο, της παράδοσης με τις σύγχρονες ανέσεις, ήταν η βασική πρόκληση της αναβίωσης του οικισμού, 250 περίπου χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Οι εργασίες αποκατάστασης και όλες οι παρεμβάσεις έγιναν με σεβασμό στην ισόρροπη ανάπτυξη του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης δραστηριότητας, καθώς επίσης με έμφαση στον πολιτισμό και ειδικότερα στον πολιτισμό της ελιάς. Διήρκησαν δε αρκετά χρόνια, λόγω των εκτεταμένων φθορών που είχαν υποστεί τα κτίρια από τη μακρόχρονη εγκατάλειψη.

Ο Μοναστηριακός ελαιόμυλος με τους χώρους διαμονής του Μοναχού – οικονόμου, το χώρο παραγωγής με τα συστήματα παραγωγής λαδιού της εποχής, το χώρο αποθήκευσης με τα, διαφόρων τύπων  πυθάρια, μετατράπηκαν σε επισκέψιμο εκθεσιακό χώρο. Οι λοιποί χώροι του ελαιοτριβείου και άλλα γειτονικά κτίσματα μετατράπηκαν σε άνετους χώρους διαμονής και κοινόχρηστους χώρους.

Στα υπάρχοντα κτίσματα που αποκαταστάθηκαν, αλλά και στα νέα που προστέθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά και μόνο φυσικά υλικά (πέτρα, ξύλο, terracotta) με πλήρη σεβασμό στην αρχιτεκτονική του χώρου.

Σήμερα τα πέτρινα κτίσματα με τα πλακόστρωτα, τις αυλές, τα δένδρα και τα λουλούδια δημιουργούν ένα ολοκληρωμένο σύνολο που αναδεικνύει την αρμονία και την αισθητική του.